Folia polietylenowa (tzw. folia stretch), będąca najpopularniejszym materiałem, służącym do pakowania różnych produktów, np. kostki brukowej, palet, ale także towarów żywieniowych, powstaje w wyniku dość skomplikowanego procesu. Używa się w nim kosztownych maszyn, które wytwarzają folię z tworzyw sztucznych. Rozróżnia się dwie metody wytwarzania folii stretch: metodę wylewu szczelinowego oraz metodę rozdmuchu. Folia ta jest produkowana z liniowego polietylenu, posiadającego niską gęstość (LLDPE).
Jeśli chodzi o metodę wylewu, jak sama nazwa głosi, odbywa się ona poprzez wylanie surowca z głowicy, a następnie błyskawicznego schładzania go przy użyciu wytłaczarek. Dzięki temu folia staje się elastyczna, a także ma zwiększoną wytrzymałość na mechaniczne otarcia czy przebicia. Taką folią głównie owija się palety i jest ona mniej kosztowna w produkcji.
Druga metoda produkcji folii stretch, metoda rozdmuchu, mimo że kosztowniejsza, zapewnia większą wytrzymałość produktu. Jej plusem w porównaniu do folii wyrabianej metodą cast jest to, iż posiada większą odporność na przebicia, jednak jej rozciągliwość, choć dość spora, jest mniejsza od folii cast. W tej metodzie produkcja polega na roztopieniu żywicy, która jest później rozdmuchiwana w kierunku maszynowym i poprzecznym, a później ochładzana.
Mimo że folia stretch często jest przezroczysta, czasami w jej produkcji używa się też różnego rodzaju barwników, zmniejszających jej przezroczystość.
